Mondriaan had niet veel nodig. Hij had aan een paar lijnen en kleuren genoeg. Met rood, blauw, geel, zwart en wit en horizontale en verticale lijnen schiep hij een hele nieuwe wereld. In die wereld was alles met elkaar in evenwicht, zoals het ooit, zo hoopte hij, ook in de echte wereld zou zijn.

Het werk van Mondriaan is tegenwoordig wereldberoemd en onbetaalbaar. Het staat op mokken, theedoeken, fietsen en er zijn zelfs, zagen we op internet, nagelstudio's die je nagels in een handomdraai in kleine mondriaantjes veranderen. In zijn eigen tijd was het wel anders. Nieuwe kunst is bijna nooit meteen een succes. Zeker in het begin was het moeilijk. Vaak redde hij het allemaal maar net. Dan hielpen zijn vrienden hem door een deel van de huur van zijn atelier te betalen. In ruil voor die hulp kregen zij een schilderij dat ze vervolgens aan een Nederlands museum schonken. Ook mevrouw Kröller-Müller hielp hem een paar jaar. Zij gaf hem een maandtoelage, een soort beurs, in ruil voor werk. Die schilderijen hangen nu in het Kröller-Müller Museum in Otterlo. Als je ze ziet, snap je niet waarom niet meer mensen zijn schilderijen kochten. Maar onze ogen zijn gewend aan moderne kunst. In die tijd zagen mensen toch liever iets anders boven de bank. Daarom maakte Mondriaan ook ander werk. Broodwerk noemde hij dat. Het waren schilderijen of tekeningen die mensen wel wilden kopen. Vooral zijn bloemen deden het redelijk goed. Dat broodwerk signeerde hij altijd met Mondriaan en nooit met Mondrian, de nieuwe naam die hij vanaf 1912 gebruikte. Hij verhuisde in dat jaar naar Parijs en zijn naam was zonder die ene a makkelijker uit te spreken voor de Fransen. Ook was het een mooi symbool van een nieuw begin in een nieuw land. Toen Mondriaan in Parijs aankwam, had iedereen in de kunstwereld het over het kubisme van Picasso en Braque. Ook Mondriaan wist dat hij veel zou kunnen leren van die nieuwe manier van kijken en schilderen. Het zette hem op een pad dat uiteindelijk uit zou komen bij een schilderij als Victory Boogie Woogie - het schilderij waar hij aan werkte toen hij in 1944 in New York toch nog onverwachts overleed aan een longonsteking. Het schilderij hangt nu in het Gemeentemuseum in Den Haag.
De Nederlandse Staat kocht het in 1997 voor € 37 miljoen van de Amerikaanse eigenaar. Op Victory Boogie Woogie zie je stukjes gekleurd tape waarmee Mondriaan de compositie maakte. Dat plakband bestond nog niet zo lang en was nog maar net te koop. Met dat tape kon Mondriaan, die toch al niet veel geduld had, veel sneller werken. Hij hoefde niet langer elke lijn te schilderen en te laten drogen. Op Victory Boogie Woogie zijn de lijnen niet meer zwart maar worden ze gevormd door heel veel kleine kleurvlakjes naast en boven of onder elkaar. Het laat zien dat Mondriaan weer op zoek was naar iets nieuws. En dat is typisch voor Mondriaan die liever niet alles bij het oude hield. Hij was altijd op zoek naar iets beters. Je ziet het in deze DADA. Veel plezier!