J.C. van Schagen (1891-1985) debuteerde in
1925 met de zeer succesvolle bundel 'Narrenwijsheid'. De poëzie van Van Schagen kenmerkt zich door de aandacht voor het alledaagse leven: gewone mensen en hun gebruiken, de natuur en haar vormen. Hij hechtte waarde aan alles wat hij maakte. Onderscheid tussen geslaagd en minder geslaagd maakte hij niet, alles was openbaring van inspiratie. Hij gaf zijn werk meestal in eigen beheer uit. Zo begon hij in 1963 met het tijdschrift Domburgse Cahiers, waarin hij op uiteenlopende wijze zijn poëzie en proza presenteerde. In 1972 verscheen ‘Ik ga maar en ben’, een overzicht van zijn poëzie.

ergens moet het zijn
een soort verwilderde tuin
van oude stilte

de boom voor het huis
zacht wazelt hij zijn verhaal
niemand begrijpt het

het heeft geregend
de tuin dampt goede geuren
aarde die verlangt